Bir çox insan həyatında dəyişiklik etmək istədikdə ilk düşündüyü şey “daha uyğun vaxtı gözləmək” olur. Sanki hər şey mükəmməl bir nöqtəyə çatmalıdır ki, addım atsın: işlər düzəlsin, maddi vəziyyət yaxşılaşsın, stress azalsın, ətrafdakılar dəstək versin. Amma reallıq odur ki, həyat heç vaxt tam hazır vəziyyətə gəlmir. Həmişə nəsə yarım qalır, nəsə çatmır, nəsə uyğun olmur.

Bu gözləmə prosesi isə insanın fərqinə varmadan onu passivləşdirir. Çünki hər dəfə “bir az sonra” deyərək qərarları ertələdikcə, insan özünü hərəkətsizliyə öyrəşdirir. Bir müddət sonra artıq risk almaq, dəyişiklik etmək daha çətin görünür. Halbuki həyatın axını dəyişikliklərlə irəliləyir, gözləməklə yox.

Ən maraqlısı isə budur ki, çox vaxt gözlədiyimiz o “ideal şərait” heç vaxt gəlmir. Çünki şərait dəyişsə belə, insanın düşüncə tərzi dəyişmirsə, yenə başqa bir səbəb tapılır. Bu dəfə vaxt uyğun olmur, ya enerji çatmır, ya da motivasiya azalır. Yəni problem şəraitdə yox, başlanğıcı təxirə salmaq vərdişində olur.

Hərəkət isə tam əks təsir yaradır. Kiçik də olsa atılan bir addım insanın həm özünə inamını artırır, həm də yeni imkanlar açır. Bəzən bir qərar, bir cəhd, bir başlanğıc elə bir domino effekti yaradır ki, əvvəllər mümkün görünməyən şeylər reallığa çevrilir. Çünki hərəkət etdikcə şərait də səninlə birlikdə dəyişməyə başlayır.

Həyat gözləyənləri yox, hərəkət edənləri irəli aparır. Mükəmməl anı gözləmək əslində özünü gecikdirməkdir. Çünki ən doğru vaxt çox vaxt “indi”dir – nə qədər qeyri-mükəmməl olsa da.