Uşaqları tərbiyə etmək heç vaxt asan iş olmayıb. Valideynlər bəzən sərtlik, bəzən isə yumşaqlıq arasında qalıb qərarsız qalırlar. Amma ən yaxşı tərbiyə yolu sərtlik və yumşaqlıq arasında balans yaratmaqdan keçir. Yəni həm qaydaları müəyyən etməliyik, həm də uşağın hisslərinə hörmət etməliyik.

Sərtlik uşağa sərhəd qoymaq, qaydaları öyrətmək və təhlükəsizliyini qorumaq deməkdir. Uşaq sərhədsiz böyüdükdə davranışlarını düzgün tənzimləməyi öyrənmir, qərar verməkdə çətinlik çəkir. Yumşaqlıq isə uşağın emosional dünyasını anlamaq, onun hisslərini qəbul etmək və onu motivasiya etməkdir. Həddindən artıq sərtlik uşağı qorxudaraq ünsiyyətini məhdudlaşdırır, həddindən artıq yumşaqlıq isə qayda və disiplin çatışmazlığı yaradır.

Tərbiyədə balans yaratmaq üçün gündəlik həyatda sadə üsullardan istifadə etmək olar. Uşağın yanlış hərəkətinə “yox” deyərkən səbəb göstərmək, onun hisslərini qəbul etmək və alternativlər təklif etmək bu balansın nümunəsidir. Eyni zamanda uşağa məsuliyyət vermək, kiçik tapşırıqları icra etdirmək və müsbət davranışları tərifləmək də həm sərt, həm yumşaq yanaşmanı birləşdirir.

Əsas odur ki, tərbiyə zamanı valideyn nümunə olsun. Uşaq dediklərinizi yox, gördüklərinizi təqlid edir. Siz özünüz sərhəd qoyur, qaydalara riayət edir və eyni zamanda başqalarının hisslərinə hörmət göstərirsinizsə, uşaq da bunu öyrənir.

Nəticədə tərbiyədə balans uşağın həm disiplinli, həm məsuliyyətli, həm də anlayışlı və empatik bir fərd kimi böyüməsini təmin edir. Sərtlik və yumşaqlığı uyğun şəkildə birləşdirərək uşağa sevgi dolu, amma qaydalı bir mühit yaratmaq mümkündür.