Həyatda ən çətin qərarlardan biri nəyisə buraxmaqdır. Bəzən bu bir insan olur, bəzən isə illərlə həyatımıza qarışmış bir vərdiş. Maraqlısı isə odur ki, çox vaxt biz hansının daha ağır olduğunu belə dəqiq ayıra bilmirik. Çünki hər ikisi də eyni yerə – daxili bağlılıqlarımıza toxunur.

İnsanları buraxmaq çətin görünür, çünki orada xatirələr var. Birlikdə keçən vaxt, paylaşılan anlar, qurulan emosional bağlar. İnsan birini buraxanda sadəcə onu yox, onunla bağlı bütün xatirələri, planları və “ola biləcək gələcəyi” də buraxır. Bu isə insana itki hissi yaşadır. Bəzən həmin insan artıq həyatımıza uyğun olmasa belə, onu buraxmaq yenə də ağır gəlir.

Amma vərdişlər başqa cür işləyir. Onlar görünməz şəkildə həyatımıza yerləşir və zamanla bizim bir parçamıza çevrilir. Hər gün təkrar etdiyimiz davranışlar, düşüncə tərzləri, reaksiyalar – bunlar artıq avtomatik olur. Vərdişi buraxmaq çətin olur, çünki o artıq seçim deyil, refleks halına gəlir. İnsan bəzən zərərli olduğunu bildiyi halda belə həmin vərdişdən ayrıla bilmir.

Əslində ən çətin tərəf odur ki, bu ikisi çox vaxt bir-birinə bağlı olur. Bəzi insanları buraxa bilməməyimizin səbəbi onlara öyrəşməyimizdir. Onlar həyatımızın vərdişinə çevrilir. Eyni şəkildə bəzi vərdişləri də ona görə tərk edə bilmirik ki, o bizə müəyyən bir emosional rahatlıq verir – tanışlıq hissi yaradır.

Birini buraxmaq birdəfəlik qərar kimi görünə bilər, amma vərdişi buraxmaq davamlı mübarizə tələb edir. İnsan bir gün qərar verə bilər ki, artıq kimləsə əlaqəni kəsir. Amma vərdişlər hər gün özünü xatırladır. Bu baxımdan, bəzən vərdişləri dəyişmək daha uzun və çətin prosesə çevrilir.

Sonda isə məsələ “insanlar, yoxsa vərdişlər” sualından daha dərindir. Əsas sual budur: biz nəyi buraxmağa hazırıq və nəyi hələ də içimizdə saxlayırıq? Çünki buraxmaq yalnız itirmək deyil, eyni zamanda yer açmaqdır – daha doğru insanlar, daha sağlam vərdişlər və daha yüngül bir həyat üçün.