Bəzi insanlar var ki, kənardan baxanda çox sakit, hətta bəzən laqeyd görünürlər. Onlar az danışır, diqqət çəkməyə çalışmır və çox vaxt öz dünyalarında yaşayır kimi təsir bağışlayırlar. Amma bu sakitliyin arxasında əksər hallarda düşündüyümüzdən daha dərin və hərəkətli bir daxili dünya olur.

Sakit insanlar çox vaxt müşahidə etməyi seçirlər. Onlar hər şeyi dərhal reaksiya ilə qarşılamaz, əvvəlcə analiz edər, düşünər, sonra qərar verərlər. Bu səbəbdən də kənardan “reaksiya vermir” kimi görünə bilərlər. Halbuki içlərində davamlı bir düşüncə prosesi gedir – hər detalı qiymətləndirən, sözləri ölçüb-biçən bir proses.

Onların hissləri də çox vaxt səssiz yaşanır. Sevinci də, üzüntünü də, narahatlığı da çox nümayiş etdirməzlər. Bu isə bəzən yanlış anlaşılır. İnsanlar düşünə bilər ki, onlar hissizdir və ya maraqsızdır. Amma əslində sadəcə hisslərini içində yaşamağa üstünlük verirlər. Bu, onların zəifliyi yox, emosiyalarını idarə etmə tərzidir.

Sakit insanların daxilində tez-tez güclü daxili dialoq olur. Onlar özləri ilə danışır, qərarlarını təhlil edir, keçmişi və gələcəyi düşünürlər. Bu daxili aktivlik bəzən onları yorur da. Çünki hər şeyi dərindən düşünmək həm üstünlükdür, həm də ağırlıq yarada bilər.

Eyni zamanda bu insanlar çox vaxt seçici olurlar. Hər mühitdə açılmaz, hər kəslə eyni şəkildə ünsiyyət qurmazlar. Özlərini rahat hiss etdikləri yerdə isə tam fərqli – daha açıq, daha enerjili tərəflərini göstərirlər. Yəni onların sakitliyi hər zaman xarakter deyil, bəzən sadəcə mühitlə bağlı seçimdir.

Sakit görünmək, daxilən boş olmaq demək deyil. Bəzən ən çox düşünən, ən çox hiss edən və ən çox analiz edən insanlar məhz ən səssiz olanlardır. Onların dünyası səssizdir, amma heç vaxt sakit deyil.