Niyə plan qururuq, amma davam etdirə bilmirik?

Plan qurmaq bizə yaxşı hiss verir. Sanki hər şey nəzarət altındadır, yolumuz bəllidir və artıq məqsədə bir addım yaxınlaşmışıq. Amma çox vaxt bu planlar bir neçə gündən sonra ya unudulur, ya da yarımçıq qalır. Problem plan qurmaqda deyil, onu davam etdirməkdədir.

Ən əsas səbəblərdən biri odur ki, biz planı motivasiya ilə qururuq, amma davamlılığı vərdişlə təmin etməli olduğumuzu unuduruq. Motivasiya dəyişkəndir – bir gün yüksək olur, digər gün isə demək olar ki, yox olur. Əgər plan yalnız motivasiyaya söykənirsə, onun uzunömürlü olması çətinləşir. Çünki motivasiya getdikdə plan da dayanır.

Digər bir səbəb planların çox böyük və idealist olmasıdır. İnsan bir anda həyatını dəyişmək istəyir və özünə ağır, real olmayan tapşırıqlar qoyur. İlk günlər bu mümkünsüz görünmür, amma bir müddət sonra bu yük yorucu olur və insan yavaş-yavaş uzaqlaşmağa başlayır. Halbuki kiçik və davamlı addımlar daha effektiv nəticə verir.

Bəzən də problem aydınlıq çatışmazlığından yaranır. Plan var, amma necə icra olunacağı dəqiq deyil. “İdman edəcəyəm”, “çox oxuyacağam”, “daha məhsuldar olacağam” kimi ümumi planlar konkret addımlara çevrilmədiyi üçün tez dağılır. İnsan nə edəcəyini dəqiq bilmədikdə, başlamaq və davam etmək daha çətin olur.

Bir başqa vacib məsələ isə nəticəyə həddindən artıq fokuslanmaqdır. İnsan tez nəticə görmək istəyir. Bir neçə gün və ya həftə keçəndə gözlədiyi dəyişimi görmürsə, motivasiyası azalır və planı yarımçıq qoyur. Halbuki bir çox dəyişikliklər zaman tələb edir və ilk mərhələdə nəticə deyil, proses önəmlidir.

Davam etdirə bilməməyimizin səbəbi çox vaxt iradənin zəifliyi deyil, sistemin olmamasıdır. Planı gündəlik həyatın bir hissəsinə çevirmək, onu sadələşdirmək və real etmək lazımdır. Çünki davamlılıq təsadüfən yox, düzgün qurulmuş sistemlə yaranır.

Sonda isə əsas məsələ budur: plan qurmaq asandır, amma onu yaşamaq fərqli yanaşma tələb edir. Daha az mükəmməllik, daha çox davamlılıq – fərqi yaradan məhz budur.