Bəzən elə qərarlar olur ki, nə qədər düşünürsən, bir o qədər çətinləşir. Sanki sadə bir seçim belə ağır yükə çevrilir. “Düzgün qərar hansıdır?” sualı beynində dönüb-dolaşır və sən yerində sayırsan. Bu hiss çox tanışdır.

Əslində qərar verməyin çətin olmasının səbəbi qərarın özü deyil, onun arxasındakı düşüncələrdir.

Ən böyük səbəblərdən biri səhv etmək qorxusudur. Biz çox vaxt “ya səhv etsəm?” deyə düşünürük. Bu qorxu qərarı gecikdirir, hətta bəzən tamamilə dayandırır. Halbuki reallıqda “mükəmməl qərar” anlayışı çox vaxt yoxdur — sadəcə seçdiyin yolu düzgün etməyə çalışırsan.

Digər səbəb isə həddindən artıq düşünməkdir. Bir mövzunu çox analiz etdikcə beyin daha çox ehtimal yaradır. “Bu olsa nə olar, o olsa nə olar…” və nəticədə qərar vermək daha da çətinləşir. Buna “overthinking” deyirlər və ən böyük enerji oğrularından biridir.

Bəzən də məsələ başqalarının fikridir. “Görəsən nə deyərlər?”, “Bu qərar başqalarına necə təsir edər?” kimi düşüncələr insanı öz istədiyindən uzaqlaşdırır. Bu da daxili qarışıqlıq yaradır.

Bir başqa səbəb isə zehni yorğunluqdur. Gün ərzində çox sayda qərar verən insanın beyni yorulur və artıq seçim etmək istəmir. Hətta kiçik qərarlar belə böyük görünür.

Bəlkə də özünə bu sualı vermək lazımdır:
“Mən qərar verə bilmirəm, yoxsa sadəcə qorxuram?”

Bu sual çox şeyi aydınlaşdırır.

Qərar verməyi asanlaşdırmaq üçün hər şeyi böyütməyə ehtiyac yoxdur. Bəzən sadəcə özünə bir limit qoymaq kifayətdir: “Bu mövzuda 10 dəqiqə düşünəcəyəm və qərar verəcəyəm.” Ya da özündən soruş: “Ən pis nə ola bilər?” Çox vaxt cavab düşündüyün qədər qorxulu olmur.

Unutma, qərarsızlıq da bir seçimdir — sadəcə səni irəli aparmayan seçim. Hərəkət etdikcə isə yol özü aydınlaşır.

Sonda belə deyə bilərik: qərar vermək çətin deyil, onu çətin edən bizim qorxularımız və düşüncələrimizdir. Bəzən ən doğru addım mükəmməl qərarı gözləmək yox, sadəcə bir qərar verib irəliləməkdir.