Uşaqlıqdan bizə bir nağıl danışıldı: doğru insan tapsan, ağrı olmaz. Sevgi — sığınacaqdır, təhlükəsiz limandır, yarasız dünyasdır.
Böyüdük. Sevdik. Və yaralar gəldi — ən çox sevdiyimiz insanlardan.
Bəs problem sevgidədir — yoxsa sevgini anlama tərzimzdə?

Sevgi ağrısızlıq deyil
Hollywood filmlərinin, romantik romanların, sosial media cütlüklərinin bizə öyrətdiyi sevgi — əslində bir fantaziyadır. Həmişə anlayan, həmişə dəstəkləyən, həmişə doğru sözü tapan biri.
Real insan isə belə deyil. Real insan — öz qorxuları, travmaları, kor nöqtələri olan biridir. Sizi sevərkən belə — bəzən o qorxulardan davranır. Bəzən o travmalar ilə reaksiya verir.
Deməli yarayan sevgi deyil — sevginin içindəki insandır. Fərq böyükdür.

"Məni sevir, amma incidər" — bu normal bir cümlədir
Bunu qəbul etmək çox çətindir. Çünki ağlımız deyir: "Sevgi varsa, ağrı olmamalıdır."
Amma psixologiya başqa cür deyir. Ən yaxın münasibətlər — ən çox tetiklənmə yaşanan münasibətlərdir. Çünki orada maska yoxdur. Orada özünüzü tam göstərirsiniz — bütün zəif tərəflərinizlə.
Zəif tərəfləriniz göründükcə — həm sizin, həm də qarşınızdakının köhnə yaralar aktivləşir. Valideynlik tərzi, keçmiş münasibətlər, uşaqlıq qorxuları — hamısı ortaya çıxır.
Bu, sevginin azlığından deyil — yaxınlığın dərinliyindən gəlir.

Sevgini səhv anlamağın 3 yolu;
Birincisi — sevgini hiss yox, hal kimi görmək. "Sevgi hissidir" desək, o his getdikdə sevgi də bitdi sayılır. Amma əsl sevgi — seçimdir. Çətin günlərdə yenə yanında olmağı seçmək. Anlaşılmadığında yenə danışmağı seçmək.
İkincisi — sevgini oxunan fikirlər üzərinə qurmaq. "Məni sevsə bilərdi ki, nə istədiyimi." Amma heç kim fikir oxuya bilmir. Söyləmədiyiniz ehtiyac — qarşılıqsız qalır. Bu, sevgisizlikdən deyil, ünsiyyətsizlikdən gəlir.
Üçüncüsü — şərtsiz sevgini hər şeyə dözməklə qarışdırmaq. Sizi sevən insan sizi incidə bilər — amma bu, hər şeyə "bəli" deməyinizi tələb etmir. Sevgi — şərt qoymamaq deyil. Sevgi — şərtləri birlikdə qurmaq, hüdudlara hörmət etməkdir.

Bəs nə vaxt "bu artıq sevgi deyil" demək lazımdır?
Hər ağrı sevginin sübutu deyil — bu da həqiqətdir.
Fərq bundadır: sevgidən gələn ağrı — yanılmaqdan, anlaya bilməməkdən, insan olmaqdan gəlir. Getdikcə azalır. Danışıldıqca həll olunur. Hər iki tərəf böyüyür.
Amma bir münasibətdə ağrı — sistematikdirsə, qəsdəndirsə, güc balansı tamamilə pozulubsa — bu artıq sevginin içindəki insan yanılması deyil. Bu, başqa bir söhbətin mövzusudur.

Sevən insan incidər — bəli. Amma doğru sevgidə bu yaralar sizi kiçiltmir, böyüdür. Sizi qırmır, dəyişdirir.
Sevgini yenidən anlayın: o, ağrısız bir cənnət deyil. O, ağrıya baxmayaraq qalmağı seçən iki insanın qurduğu bir şeydir.
Bu daha az romantikdir. Amma çox daha realdır.

#sevgi #münasibətlər #xeber #blog