Bəzən insan ac olur… amma bu aclıq yeməklə keçmir. Nə qədər yeyirsən, nə qədər məşğul olursan ol, içində bir boşluq qalır. Bu hissin adı emosional aclıqdır — yəni ruhun diqqətə, sevgiyə, anlayışa ehtiyacı.
Emosional aclıq çox vaxt fərqində olmadan başlayır. İnsan özünü tənha hiss edir, amma bunu qəbul etmək istəmir. Bəzən bu hissi yeməklə, bəzən sosial mediada saatlarla vaxt keçirərək, bəzən isə boş söhbətlərlə ört-basdır etməyə çalışır. Amma problem qalır — çünki məsələ bədən yox, ruhla bağlıdır.

Bu aclığın əsas səbəbi çox vaxt yetərli emosional bağların olmamasıdır. İnsan dinlənilmədikdə, dəyər görmədikdə, hisslərini paylaşa bilmədikdə daxilində bir boşluq yaranır. O boşluq zamanla böyüyür və insan onu nəyəsə doldurmağa çalışır — amma doğru şeylə yox.

Emosional aclıq özünü müxtəlif formalarda göstərir:

• Səbəbsiz narahatlıq və ya boşluq hissi
• Davamlı nəyəsə ehtiyac duymaq
• Çox yemək və ya heç yemək istəməmək
• Diqqət və təsdiq axtarmaq
• Tək qalmaqdan qaçmaq

Ən maraqlısı isə odur ki, insan çox vaxt bunun fərqində olmur. Sadəcə “nəsə çatışmır” hissi ilə yaşayır.
Bu vəziyyətdən çıxış yolu isə düşündüyündən fərqlidir. Çünki emosional aclıq yeməklə, pul ilə və ya məşğuliyyətlə dolmur. Onu yalnız real hisslər və əlaqələr doyura bilər.
Özünü anlamaqla başlamaq lazımdır. “Mən niyə belə hiss edirəm?” sualını vermək ilk addımdır. Daha sonra isə:

• Səmimi münasibətlər qurmaq
• Hisslərini gizlətmədən paylaşmaq
• Özünə vaxt ayırmaq
• Özünü dəyərli hiss etdirən fəaliyyətlərlə məşğul olmaq

Unutma, emosional aclıq zəiflik deyil. Bu, insanın sevilmək, anlaşılmaq və qəbul olunmaq ehtiyacıdır. Və bu ehtiyac hər kəsdə var.
Əsas məsələ onu düzgün şəkildə doyurmağı bacarmaqdır. Çünki ruh doyanda, həyat da daha mənalı olur.